نمی دانم چرا ماانسانها عادت داریم آبی وسیع آسمان را رها کنیم و جذب آبی کوچک چشمانی شویم که عمقی ندارد و می دانیم روزی بسته خواهد شد. خدایا یاریم کن. تا در این سرابی که هستم غرق در خود و افکار خود نشوم. و جدا از تو نباشم.
زندگی شاید همین باشد یک فریب ساده و کوچک آن هم از دست عزیزی که تو دنیا را جز برای او و جز با او نمی خواهی من گمانم زندگی باید همین باشد
مهربانی زبانیست که نا بینایان آن را میبینند و نا شنوایان آن را می شنوند
همیشه بزرگ باش و در بزرگی بندگی کن که این همون عشقه
نویسنده : ســـــارا ساعت ٧:٢٥ ق.ظ تاریخ یکشنبه ۱٩ خرداد ۱۳۸٧
نظر و آوای پروانه ای شما : ()