شب است و من باز آرام در به در تنهایی ام و باز می گویم برای او که تنها او می شنود او نیز تنهاست اما نه مثل من...
نمی دانم من از این شب چه می خواهم؟! از این تاریکی مطلقی که ، تو با خستگی چشمانت را بر آن می بندی و بی فکر این سکوت مهیب به خواب می روی...نمی دانم من از این سیاهی پر آرامش چه می خواهم.دراین لحظه های تاریک که در آن تنها من ام وخیال تو.که تو آرام در خوابی ومن حتی محو تماشای چشمان بسته ات.چه حرفها دارم با چشمان تو خدا می داند.و شب تنها جاییست که دلم جرئت حرف زدن دارد و من می گویم همه را می گویم،اما تو در خوابی و من تنها...من هر شبم خلوت با خیال گرم توست...من هرلحظه ام از تو گفتن است.همه سکوتم فریاد بی تو بودنم است.من همه بغضم دلتنگی ام است.همه دردم،غم چشمان توست.همه آهم دوری توست.من همه نفسم عشق توست...
This is NIGHT & I am vagabond of solitude,& again I am telling myself to him,because Hi is the one that hear me..Hi is alone too but not like me…
I don’t know what I want from the night.What I want from this utter darkness that you tiredly close your eyes to it & sleep without thinking about this tremendous silence…I don’t know what I want from this sedate darkness.In these dark moments that I am alone with your impression.You are sleeling & I am merge in whatching your eyes,your close eyes!I have so words with your eyes ,God knows.The night is only place that I have courage of speaking & telling everything I say but you are sleeping & I am alone…being in privacy with your hot impression is my every nightۥs activity.Every moment my work is speaking about you.All my silence is shout of my being without you.All my sob is my anguish.All my affliction is your eyes grief.All my sigh is your being distant.ALL MY BREATH IS YOUR LOVE…
نظر و آوای پروانه ای شما : ()