سلام به دوستای گلم . یه مدت سرم خیلی شلوغ بود و از طرفی هم از نظر روحی زیاد وضع مناسبی نداشتم تا آپ کنم. 
خیلی از دوستان زحمت کشیدن و من رو تو این مدت تنها نذاشتن و با کامنت ها و صحبت های زیباشون با من و تنهایی من همراه بودن و کنارم بودن. 
همین جا ، جا داره من از شایان عزیز، عروسک خدا عزیزم، احمد گلم، دختر بابایی خوشگل، مامان آذی، و بقیه دوستان که الان حضور ذهن ندارم تشکر می کنم. و امیدوارم که همیشه دلشون شاد و لبشون خندون باشه .
دیروز از سر کار داشتم می رفتم خونه ، توی اتوبوس یه مطلب خوندم (توی این کتابهای کوچیک که تو اتوبوس ها می زارن) 
درمورد این بود که اگر مانعی سر راه هست حتما حکمتی داره . دقیقا این داستان رو جلوی شخصی گذاشت که ناامید از همه جاست (خودم) 
حالا این مطلب رو براتون قرار می دم تا بخونید.
روزی حاکم شهری برای امتحان کردن مردم اون شهر در جاده ، سنگ بزرگی می زاره و خودش پشت درختی مخفی میکنه تا عکس العمل مردم رو ببینه .
بسیاری از تجار و ثروتمندان شهر و برخی از رهگذران معمولی به کنار سنگ می رسیدند و بدون اینکه به خودشون زحمتی بدن و سنگ رو بردارن فقط به حاکم شهر ناسزا می گفتن: عجب شهر به هم ریخته ای ، حاکم این شهر لیاقت حکم رانی نداره و ....
نزدیک عصر پیرمردی با کوله ای بر روی پشتش به سنگ می رسه. کوله رو زمین می زاره و سنگ رو از روی زمین بر می داره . که زیر سنگ کیسه زر و سکه ای رو پیدا می کنه .
حاکم از پشت درخت بیرون میاد و ماجرا رو برای اون پیرمرد تعریف می کنه و در آخر میگه :
هر مانع و سدی ممکن است موقعیتی برای تغییر زندگی انسان باشد.
نظر شما چیه ؟
نمی دانم چرا ماانسانها عادت داریم آبی وسیع آسمان را رها کنیم و جذب آبی کوچک چشمانی شویم که عمقی ندارد و می دانیم روزی بسته خواهد شد. خدایا یاریم کن. تا در این سرابی که هستم غرق در خود و افکار خود نشوم. و جدا از تو نباشم.
زندگی شاید همین باشد یک فریب ساده و کوچک آن هم از دست عزیزی که تو دنیا را جز برای او و جز با او نمی خواهی من گمانم زندگی باید همین باشد
مهربانی زبانیست که نا بینایان آن را میبینند و نا شنوایان آن را می شنوند
همیشه بزرگ باش و در بزرگی بندگی کن که این همون عشقه
سلام به دوستای گلم. خوب هستید ؟ ممنون از این همه لطفی که به من دارید. 
حقیقت رو بخواید دوست ندارم یه وبلاگ عاشقانه داشته باشم . چون از عاشقی خیری ندیدم و معتقدم که عشقی وجود نداره یا عشق واقعی محدوده. . این عشق ها مجازی هستند. تظاهر هستند. آدمی باید عشق به ابدیت و خدا داشته باشه . امروز متفاوت تر هستم
در آسمان دنبال خدا می گشتم
در زیبایی های بی بدیل اش
در شکوه و عظمت لایزال اش
در بی کرانه گی سرگردان کننده اش،
اما نمی دانستم زیباترین ردپا همین جا، جایی روی زمین است..
همه ستاره های آسمان حیرانش می شوند
و این چنین می آید و می شود تک ستاره دل یک مشتاق عاشق
می شود مهربان من .
بیا ای تک سوار جاده عشق رها کن این شب تیره رها کن.،.
آن هنگام که فارغ از هر دو دنیا گوش به تو می سپارم
که آرام با من سخن می گویی
چونان موجی روان بر دریای متلاطم قلبم می آیی و آرام می کنی
آرام آرام.
تو گویی هیچ در این دنیا نیست جز من و صدای پاک تو
صدای زلالت، صدای گرمت، صدای آسمانی ات
و من مسحور این بهشت، چونان مسخ شده ای بی جان بر جای می مانم
که من چه دارم در مقابل تو
که من چه هستم در برابر تو
هیچ...به خدا هیچ..
به خدایی که تو را به من داد
به خدایی که تو را آفرید تا خدای من باشی.
تا من بپرستمت و از کفر نهراسم که تو خود نشانه ای از بودنش هستی
به زیباترین شکل
به خدا لحظات با تو بودن را با هیچ چیز در دو دنیا عوض نمی کنم.
که سر کوی تو از کون و مکان ما رابس..
که ردپای خدایی،
که بهترین معجزه بودنی،
که بدیع ترین تابلو آفرینشی در زمین و آسمان
راستش نمیدانم اقرار به پشیمانی خودش پشیمانی میاورد یا نه...
اما بگذار آیینه وار اغرار کنم...
پشیمانم...
از تمام حس هایی که نثار این یخ بسته های سنگی کردم...
از تمام لبخند هایی که با تایید اهل دل به روترشی اهل عقل زدم
از تمام سادگی های بی جواب مانده ام...
از تمام نیمه های پر لیوان ها که دیدم...
سخت...
پشیمانم...!
پشیمان میشوم شاید...!
از اینکه ماندم و رفتی...
پشیمان میشوی روزی...
از اینکه رفتم و ماندی...!
نظر و آوای پروانه ای شما : ()